Lena Simet (Human Rights Watch) over platformwerk: Van turbokapitalisme naar verantwoorde arbeidsvoorwaarden

Lena Simet (Human Rights Watch) over platformwerk: Van turbokapitalisme naar verantwoorde arbeidsvoorwaarden

In The Gig Work Podcast van de WageIndicator Foundation spreekt Martijn Arets met Lena Simet van Human Rights Watch over de schaduwkanten van platformwerk en manieren om te komen tot effectief beleid. “Technologie om werk te organiseren is razendsnel ontwikkeld, maar de wetgeving om werkenden op platformen te beschermen loopt hopeloos achter.”

Hoe zorgen we dat platformbedrijven in de kluseconomie zich als verantwoorde werk- en opdrachtgevers gedragen, in plaats van hebberige tussenpersonen die steeds meer winst maken en de risico’s en kosten om te ondernemen bij werkenden neerleggen? Vakbonden, arbeidsorganisaties en overheden wereldwijd zoeken een oplossing voor dit probleem.

Zo ook Human Rights Watch, een internationale organisatie die wereldwijd onderzoek doet naar de schending van mensenrechten. Senior-adviseur economische rechtvaardigheid Lena Simet bestudeert de laatste jaren specifiek de impact en economische rechtvaardigheid van platformbedrijven op werkenden. In The Gig Work Podcast van de WageIndicator Foundation sprak ik haar over haar onderzoek. Haar conclusies geven een goed beeld van de ontwikkelingen vanuit een globaal perspectief.

Luister hier naar deze aflevering van The Gig Work Podcast

Juridisch vacuüm

Simet onderzocht de invloed apps voor taxi, maaltijdbezorging en boodschappenbezorging op platformwerkers in onder andere Libanon, Texas en New York. “Technologie om werk te organiseren is razendsnel ontwikkeld, maar de wetgeving om de rechten van werkenden die werken via platformen te beschermen loopt hopeloos achter”, vertelt ze. “Het is een juridisch vacuüm: platformwerkers zijn niet formeel in dienst, dus het werk en de verdiensten zijn hun eigen verantwoordelijkheid. Bijna alle arbeidsrechten waarvoor in het verleden is gevochten, lijken in dit bedrijfsmodel niet te bestaan.”

Oneerlijk, vindt zij. Haar interesse in platformwerk ontstond tijdens de coronacrisis. “Platformwerkers waren de helden: ze gingen de straat op om maaltijden of boodschappen te bezorgen, ze werkten in de gezondheidszorg”, vertelt ze. “Iedereen was blij met ze, maar die waardering zag je niet terug in hun arbeidsvoorwaarden. Veel kregen geen mondkapjes of handgel, als ze zelf ziek werden kregen ze geen compensatie of betaald verlof.”

‘Werken zonder bescherming mag niet de nieuwe norm worden’

Ondertussen groeit de reikwijdte en impact van platformwerk enorm. “Platformwerkers zijn allang niet meer alleen over taxichauffeurs of maaltijdbezorgers”, vertelt ze. “Inmiddels zie je dat ook verpleegkundigen, leraren en therapeuten op afroep via apps worden ingehuurd. In plaats van een vast contract met vaste diensten, worden zij nu ‘on demand’ ingezet met wisselende uren en verdiensten.”

Een steeds groter deel van de wereldwijde beroepsbevolking wordt aangenomen en ontslagen via platformen, zegt ze. “Dit vergroot de ongelijkheid op de arbeidsmarkt enorm. Uit ons onderzoek blijkt dat zij geen arbeidsrechtelijke bescherming hebben. Daarom is nieuw beleid zo belangrijk. We mogen niet toestaan dat onderbetaling en gebrek aan bescherming de nieuwe norm worden op de arbeidsmarkt.”

Werknemer of zelfstandige: fatsoenlijk werk voor iedereen

Wereldwijd worstelen overheden met de juridische status van platformwerkers: zijn het werknemers in dienst of zelfstandig ondernemers? Loondienst lost een hoop op: vaak zijn zekerheden en beschermingen voor werknemers juridisch aan deze contractvorm gekoppeld, maar in de praktijk is dit lastig af te dwingen.

Ook in Nederland is de discussie nog lang niet klaar. Kijk maar naar de laatste uitspraak van het gerechtshof Amsterdam over de vraag of Uber-chauffeurs formeel in dienst zijn of niet. Conclusie: dat verschilt per chauffeur. En in continenten zoals Azië, Afrika of Latijns-Amerika is het al helemaal niet zo vanzelfsprekend om een arbeidsovereenkomst te hebben. Sterker nog: bijna de helft (46%) van de werkenden wereldwijd is zelfstandig ondernemer (ILO 2025).

Daarom is het op dit moment misschien nog wel belangrijker om antwoord te vinden op de vraag: hoe zorgen we ervoor dat de risico’s en kosten van zelfstandigen net zo goed gedekt zijn als die van werknemers? De grootste problemen komen doordat platformen de kosten en risico’s die in een werknemersrelatie voor rekening zijn van de werkgever, doorschuiven naar het individu.

Platformen verslechteren individuele onderhandelingsmacht

Het onderzoek van Human Rights Watch laat zien dat er actie nodig is. “We zien de gevolgen van gebrek aan regulering wereldwijd”, vertelt Simet. “Het klopt dat beroepsgroepen zoals schoonmakers, taxichauffeurs en maaltijdbezorgers ook voor de komst van platformen meestal niet in loondienst werkten. Maar wat verslechterd is, is hun onderhandelingsmacht.”

Ze noemt motortaxi’s in Kenia. “Vroeger bepaalden chauffeurs hun eigen prijzen in onderhandeling met de klant. Nu bepaalt de app de prijs. De chauffeur heeft daar geen enkele invloed meer op, zeker omdat deze bedrijven vaak monopolies vormen.”

Tegelijkertijd biedt platformisering hoop op verbetering. “Platformen maken werkenden die voorheen onzichtbaar waren, zichtbaar. Als het lukt om deze grote bedrijven te dwingen om werkenden fatsoenlijk te belonen, is dat een enorme kans om miljoenen werkers wereldwijd te voorzien van betere levensstandaarden.”

Libanon: forse groei sinds 2019

Simet is als ik haar spreek net terug uit Libanon voor een studie naar de situatie van platformwerkers. Tot haar verbazing was er nauwelijks onderzoek gedaan naar de platformeconomie, terwijl het business model daar enorm groeit. “Sinds de enorme economische crisis in 2019 is platformwerk voor velen de enige kans op een inkomen”, zegt ze. “De groep werkenden is enorm divers qua leeftijd, opleidingsniveau en beroep.”

Welke gevolgen heeft platformisering? Er vielen haar vier verontrustende zaken:

  1. Daling van het inkomen over tijd: Ze sprak veel mensen die al lang via platformen werken, soms al tien jaar. In die tijd is hun inkomen meestal gedaald. Velen ontvangen nu nog maar een vijfde van wat ze voorheen verdienden. Dat komt omdat er inmiddels veel meer platformwerkers zijn. Hoewel de prijzen voor klanten stijgen, hebben de platformen de vrijheid om de verdiensten voor de werkenden te verlagen.
  2. Gebrek aan sociale zekerheid: Werkers moeten alle kosten zelf dragen, hebben geen ziekteverlof en worden niet geholpen bij arbeidsongevallen.
  3. De enorme kloof tussen werker en bedrijf: Bedrijven zijn niet geïnteresseerd in klachten. Werkers kunnen zich nauwelijks verenigen om druk uit te oefenen.
  4. Volledig gebrek aan beleid. Platformwerk komt helemaal niet voor in de huidige arbeidswetgeving.

Traumatische overval

In de podcast vertelt Simet het aangrijpende verhaal van de 74-jarige taxichauffeur Abraham. Tijdens de crisis verloor hij zijn werk, zijn spaargeld en zijn pensioen. Vanwege zijn leeftijd namen reguliere taxibedrijven hem niet aan, dus ging hij in 2015 aan de slag via een taxiapp.

Op een dag werd hij als chauffeur door klanten met een mes op zijn keel overvallen. Ze stalen zijn telefoon en zijn auto. Hij zocht hulp bij het platformbedrijf, maar dat weigerde hem te helpen. In zijn overeenkomst stond tenslotte dat hij een “onafhankelijke contractant” (zzp’er) was, dus hij was volledig zelf verantwoordelijk. “Hij bleef getraumatiseerd en zonder auto achter”, zegt Simet. “Uiteindelijk kon hij met financiële hulp van zijn familie deze periode overleven en kreeg uiteindelijk van zijn broer een andere auto kado. Hij werkt weer, maar is nog elke dag bang.”

Volgens Simet illustreert dit verhaal dat het platformen met hun bedrijfsmodel expres alle kosten en risico’s naar de werkenden verschuiven. “Verantwoordelijkheid en menselijkheid ontbreken.” Dit terwijl juist platformen, die opereren in gefragmenteerde markten, de schaalvoordelen zouden kunnen inzetten om omstandigheden te verbeteren en risico’s te middelen. Dit niet doen is een bewuste keuze en strategie.

Uitbuiting in Texas

Onderzoek is de basis om beleid te creëren rondom fatsoenlijke arbeidsomstandigheden. Welke minimale bescherming hebben platformwerkers nodig? Wat is een leefbaar loon? Aangezien platformwerkers niet in dienst zijn, geen vaste tijden hebben en hun eigen middelen en zekerheid moeten regelen, is zo’n tarief heel anders opgebouwd dan een werknemersloon. Lees meer over een leefbaar tarief in deze blog.

In mei 2025 publiceerde Human Rights Watch het rapport The Gig Trap: Algorithmic, Wage and Labor Exploitation in Platform Work in the US. Daaruit blijkt dat platformwerkers in Texas flink worden uitgebuit.

5,12 dollar per uur

“Het was heel lastig om data te krijgen, want bedrijven zijn niet verplicht informatie te delen over werkenden die niet in dienst zijn”, vertelt ze. “We hebben dus informatie opgehaald bij de platformwerkers zelf. In eerste instantie zagen we een bruto-uurloon van 16,90 dollar. Maar dat is niet wat zij daadwerkelijk overhouden aan het werk.”

Omdat platformwerkers zelf de kosten voor hun voertuig, telefoon en internet moeten betalen, blijft er slechts 7,53 dollar over. Als je daar vervolgens de ‘non-wage benefits’ zoals pensioen- en verzekeringskosten van aftrekt die een normale werknemer zou krijgen, kom je uit op 5,12 dollar per uur. “Dat is ver onder het minimumloon van 7,25 dollar en nog verder onder een leefbaar tarief”, zegt Simet. Waarbij het goed is om te beseffen dat een minimumloon in Texas iet voldoende is om te kunnen leven. Kijk je naar het “leefbaar loon” (living wage) in Texas, dan komt dit volgens WageIndicator data momenteel uit op 16,49 dollar. En let wel: de gemelde inkomsten per werkenden zijn een gemiddelde. Er zijn platformwerkers die op dagen met hoge onkosten en weinig ritten vrijwel niets overhouden, waarbij het grote probleem is dat werkenden geen invloed hebben op de vraag naar werk en de hoeveelheid werkenden die op een platform actief zijn.

Hartverscheurend turbokapitalisme

“Ik vond het hartverscheurend om te horen dat platformwerkers zichzelf verwijten dat ze zo weinig verdienen”, zegt Simet. “Een oudere vrouw die boodschappen deed voor Instacart zei: ’tja, ik kan nu eenmaal niet snel genoeg lopen’.”

Ze noemt het turbokapitalisme (capitalism on steroids). “Iemands waarde en zijn inkomen worden slechts bepaald door hoe snel er winst uit hun arbeid kan worden geperst”, zegt ze. “Het heeft niets te maken met een eerlijke beloning en creëert perverse prikkels die mensen dwingen om hun gezondheid te riskeren.”

New York: collectieve actie leidt tot een eerlijkere beloning

Simet ziet gelukkig ook vooruitgang. Zo is het app-bezorgers in New York gelukt een minimumtarief af te dwingen. “Het is een prachtig voorbeeld van hoe collectieve actie tot verandering leidt”, vertelt ze. “De platformwerkers voerden eerst hun eigen onderzoek uit om de problemen aan te tonen en presenteerden dit aan de gemeenteraad. Het eigen onderzoek van de gemeente bevestigde hun bevindingen op basis van eigen onderzoek: van extreem lage beloningen tot gebrek aan veiligheid en schendingen van de privacy.”

New York gebruikte dit onderzoek als basis voor beleidshervormingen. De gemeente dwong de bedrijven niet om mensen als werknemer in dienst te nemen, maar bepaalde een minimumtarief voor platformwerkers om hun gebrek aan bescherming te compenseren. Ondanks fel verzet van bedrijven, voerde New York stapsgewijs een minimumloon in voor platformwerkers.

Discussie over wachttijd

Over dat tarief werd flink gediscussieerd. Platformbedrijven kwamen met het argument dat ze wachttijd niet kunnen betalen, omdat werkenden “toch meerdere apps tegelijk open hebben staan” en dan dus van drie verschillende platforms tegelijk betaald krijgen.

“In werkelijkheid wordt dit ‘multi-apping’ enorm overschat”, zegt Simet. “Zo’n 80 tot 90 procent van de platformwerkers gebruikt maar één app tegelijk. Bovendien beschikken deze bedrijven over alle data: ze kunnen tot op de seconde nauwkeurig uitrekenen wie wanneer beschikbaar is. In New York is dit inmiddels opgelost: bedrijven moeten betalen voor de volledige tijd dat werkenden verbonden zijn met de app, dus ook wachttijd.”

Efficiënter en eerlijker

Het resultaat? Omdat platformen nu zelf verantwoordelijk zijn voor de wachttijd, zijn ze efficiënter gaan plannen. Sinds de invoering van het minimumtarief in New York steeg het aantal bezorgingen per uur van 1,6 naar 2,5. Door de verantwoordelijkheid bij het platform te leggen, krijgt de app een directe prikkel om de tijd van de werker nuttiger te besteden.

De omstandigheden van de platformwerkers zijn enorm verbeterd, vertelt Simet. Het stadsbestuur kijkt nu naar vervolgstappen, bijvoorbeeld om platformwerkers te beschermen die om onduidelijke redenen van een platform worden verbannen.

Wereldwijd probleem, mondiale oplossing?

Het is duidelijk dat de uitwassen van de platformeconomie een mondiaal probleem zijn. Hoewel er nu lokale oplossingen bedacht worden, werkt de International Labour Organization (ILO) aan een mondiale oplossing. In juni 2026 wordt tijdens de ‘114e International Labour Conference’ in Genève met overheden, werkgevers en werknemersorganisaties gewerkt aan het afronden van de ‘ILO Platformwork Convention’. Een proces waar Lena namens Human Rights Watch aan meewerkt.

In Geneve worden wereldwijde afspraken gemaakt over platformwerk, met focus op sociale zekerheid, transparante algoritmes en het voorkomen van misclassificatie. Een conferentie waar ik ook zal proberen bij aanwezig te zijn om verslag uit te brengen van deze onderhandelingen. Wat de uitkomst ook zal zijn, het is wat mij betreft al flinke winst dat overheden zien hoe belangrijk dit thema is en het is gelukt om, tegen de verwachting van velen in, dit onderwerp op de globale agenda te krijgen. Eerlijke arbeidsomstandigheden zijn tenslotte een verantwoordelijkheid van ons allemaal.

Reshaping Work: 5 insights into the gig economy‘s most urgent issues

The early gig economy discussion has majorly been focussing on commodity skilled labor like taxi driving, household cleaning, and click working, but recently there is shift towards a more encompassing approach. A beneficial trend, as I’m convinced that platforms will soon be organizing work in all kinds of industries.

ING published a paper titled ‘Algorithms versus the temporary employment sector Is there a future for temporary employment agencies?’. Their prediction is that about 20-70 percent flex work market share is to be redistributed by the rise of online platforms. In this context it isn’t surprising at all to see a growing number of stakeholders joining the discussion.

October 25th and 26th, 2018, the second edition of the ‘Reshaping Work in the Platform Economy’ congress took place in Amsterdam. Although many congresses on this topic focus on one specific stakeholder only (e.g. academics, start-ups, unions, or the deployment agencies), this congress exhibits a unique multi-disciplinary approach. An approach worth copying.

This blog is devoted to the tweets I put out during the congress, highlighting and elaborating on the congress’ most remarkable insights into the gig economy’s most urgent issues.

1. What is the size of the gig economy?

Depending on definition and the duration of a gig, researchers find sizes for the gig economy from 0.4% up to 22% of the total labor market. You see: there isn’t any meaningful statement to be made. Does that matter? It actually doesn’t, as long as each and every research clearly states which variables are and which are not accounted for in the used definition for the gig economy, something apparently difficult in practice. It wouldn’t be a superfluous luxury to see a bit more unity established among researches.

One of the most important, yet still underemphasized, variables is whether a transaction is processed by an online or offline platform. When talking about the challenges and opportunities arising from a online platform processed transactions, it would by definition be perfect to include those transactions only. But when the size of the full gig economy is to be considered, and something is to be said about working conditions, it would surely be beneficial to have an accurate measure of the size of the entire gig market. No valid statement can be made about cleaners working through helpling in comparison to other unknown cleaners working through other intermediators (working without a platform or even by classifieds, etc.). A second example can be found in the food delivery sector. TakeAway.com has its own hired deliverers, for whom it has orchestrated all social securities and insurances, but they deliver only 1.4 percent of the total number of deliveries executed by the platform. The other 98.6 percent is being carried out by couriers hired by the restaurants themselves. Until we start gathering knowledge about the working conditions of this group, we can’t say anything useful concerning the market as a whole and whether a platform is a blessing or a curse compared to the status quo.

Another outstanding point of the opening keynote by my colleague Koen Frenken is the fact that many gig workers use these gigs as ‘supplemental income’. Lauren Sepoetro, public policy advisor at Uber, confirmed this later on in the congress. UberEats isn’t meant to be the main source of income. Which is virtually impossible, given the fact that work hours are generally around lunch and dinner times. It still is a plus to hear such facts confirmed by a leading platform.

2. Platforms, the new generation employment agencies?

The ING paper ‘Algorithms versus the temporary employment sector Is there a future for temporary employment agencies?’ predicts, as stated before, that about 20-70 percent flex work market share is to be redistributed by the rising online platforms. Shocking figures. Existing deployment agencies surely aren’t passive, yet the message is clear: Their work is cut out for them.

Last week, I shared a blog on the Danish platform Meploy organizing both their own and the external flexible shell of organizations through one platform. And also the employment agency industry has published quite a few statements and editorials about their role within the platform and freelance discussion.

During the presentation of Oxford Internet Institute researchers, working on a fabulous research on online work within the gig economy, the presentation slide below was shown. Platform Sourcing (check their report ‘Platform Sourcing: How Fortune 500 Firms Are Adopting Online Freelancing Platforms’) is a term I had not yet come across, but it sounds good. The more I think about it, the more I talk about it with others, and the more I start to be convinced that the link between platforms within the gig economy and the employment agency industry is merely logical. I think that the answers to questions on social securities for platform workers could be found in this direction.

I assume all of us are convinced that the full labor system needs to be redefined. Matthew Taylor, Chief Executive of the UK based RSA (check this club!), shared his vision that no fiscal differences should exist for clients and workers between fixed and flexible forms of work. However, it is clear for such a shift to happen, we will have to wait a couple of years. And, for the time being, we will have to find our solutions…

3. Are official degrees still valid in the gig economy?

Platforms lower the threshold to enter the labor market. The majority of the gig platforms are open for use to anyone without any prior experience. No degree required. During your first gigs on the platform you’ll establish your reputation score, which will help you in receiving your next assignments.

The question at hand is: are degrees still valid in the online gig economy? The answer by colleague Andrea Herrmann of Utrecht University is clear: “No”, as she concludes after extensive research on data from one of the world’s biggest gig platforms. Moreover, the number of years of experience on a platform and the reputation score are important, the latter to no surprise. Gender, on the other hand, is sadly also of importance; men do earn more than women for the same kind of work in the online gig economy like elsewhere.

It is, on the other hand, interesting to experiment with these things. Swedish social services experimented in drawing up traditional resumes from the experiences and reputation scores of gig platforms CV. A very interesting experiment.

4. How satisfied are workers in the gig economy?

Juliet Schor, Professor Sociology at Boston College, has been researching the platform economy with her team over the last year. I met (and interviewed) her in Utrecht before, about three years ago during the first International Workshop on the Sharing Economy. Juliet shared her keynote results from the research on satisfaction, autonomy and income of workers in the (offline) gig economy.

Interestingly, those who use the platform for supplemental income, without developing a dependence, are usually very satisfied and have a great sense of autonomy and earn a decent amount. Why? Because they profit from their position to only choose the well-paid gigs and don’t fear getting lesser scores; even deactivation of their account would not have a much of an impact on their lives. They are skillfully ignoring the control mechanisms of the algorithms. Likewise, a deliverer working for Postmates who lets the client come to her car to collect the delivery. She finds it too dangerous to go up to the door herself at such a time of the day. She doesn’t mind ignoring the rules of the platform, because she isn’t dependent on the platform for her income.

The situation for those that are dependent on the platform. They have to take every available job and will choose for the lower paid gigs as well. Additionally, this group suffers from the fear of the negative consequences of a bad review and how it influences their feeling of working autonomously.

5. The gig economy from a worker’s perspective

Special to the Reshaping Work congress is the fact that all stakeholders are present and involved in the development, host round tables –of course I joined the table with the Dutch Trade Union FNV after writing my last week’s blog about them– and on the second day I shared the stage for the debate called ‘meet the gig worker’. (Watch last year’s video).

In this edition, representatives of Deliveroo and UberEats shared the stage with 6 of their ‘own’ gig workers. Some of the findings:

Scheduled or really on demand?

Deliveroo works with scheduled services. Three variables can give the deliverer an advantage in his application for a gig:

  1. Does the deliverer act on the agreements and did he work for earlier reserved sessions;
  2. Last minute cancellations (if anyone cancels a session more than 24 hours in advance it does not effect their score);
  3. Does the deliverer work during peak hours (Friday, Saturday, and on Sunday between 6 p.m. and 8 p.m.).

Of course you can sign up spontaneously, but when the maximum number of deliverers within a region is reached, newly logged in workers won’t be scheduled. UberEats doesn’t work with scheduled services and is purely on demand. You may expect the Deliveroo model to lead to better income for the couriers; because the supply is regulated, it will never be possible to have too many couriers working simultaneously in comparison with the number of assignments. At UberEats there is less grip on the supply side of the platform. It would be interesting to research which of these models shows to be most profitable to the deliverer.

To be or not to be a freelancer, that’s the question.

The foremost discussion of the moment and the years to come is on whether the platform worker will be a considered a freelancer or is to be hired by the platform? The Attorneys I spoke to about the Dutch context predict this issue to remain unclear for the coming years.

Although there is much talk about the worker, there is but little place for them to express themselves. Inviting them to speak up, may lead to interesting results. Their response on the question if they prefer to be a freelancer or to be hired, their unanimous answer is: “Freelancer.” Especially interesting as the very same workers asked for more clarity on income and tariffs earlier in the conversation. Their motives:

  • The results of your efforts show forth immediately. Cycling faster, earns more. The competitive element is experienced positively;
  • The flexibility: work when as long as you want;
  • Autonomy: be your own boss, make your own choices.

Although the choice is clear, it remains questionable if the individual deliverers are able to understand the risks concerning insurances, work disability and pension first of all, and secondly, if we would ultimately like to pay the price for the uninsured worker as a society. A number of platform representatives I talked to during the congress were open to compulsory insurances for workers. As long as it would not be considered as them becoming the employer. Bottom line, the choice is between flexibility and security. Which is no desirable case.

What is the bottleneck?

Right in the middle of this discussion, a to me unexpected and rather underexposed  stakeholder with an enormous influence on the bicycle deliverer’s fortune showed up: the restaurant. Platforms like Deliveroo and UberEats give restaurants not yet active in food delivering the opportunity to tap into their network of couriers on the platform. However, this does not prepare their processes to having their food delivered. A few points of consideration:

  • • Long waiting times: commonly other clients take precedence over the bicycle deliverers and their waiting is at their own expense;
  • • Restaurants aren’t yet accustomed to packing meals for transport. The result: flooded, mixed, neither very attractive nor tasty meals in lousy paper bags. Something the couriers will be judged on in their evaluations on the platform.

Deliveroo indicates to help restaurants with advice, but there is still much to improve for both platforms. I’m, however, interested whether these negative experiences also hold for restaurants with their own hired deliverers. I assume not to the same extent as a result of an increased feeling of ownership.

Wrapping up

Over six years ago, I decided to start working on the platform economy full time. All based on the conviction this development would be influencing every industry over a span of the next decade. First crowdfunding, secondly the sharing economy and consecutively the gig economy. I also predicted, reasoning by pure logic, the last of these to be the most interesting and to offer the most relevant issues. For, surely, the heavier someone depends on a platform, the clearer the pain of a suboptimal model.

It was wonderful to see so many different stakeholders become visible on a personal level during the debates and to noticed how they opened up for each other’s opinions and challenges. This way of communication is much more pleasant than the one in court cases. The stakeholders’ next step is to take a more constructive attitude towards the outside world on an institutional level, as that is the road to success for all who are involved.

I recognize myself taking on the task of bridging gaps by bringing several parties within stakeholder groups together and by connecting stakeholders with one another. I am excited to do so from an independent position and honored to play this part.

Meploy is showing businesses the future of organizing flexible work.

Many discussions within the gig economy focus on platforms connecting the individual demander with an individual supplier. The one-on-one transaction. A taxi driver and a traveller, a cleaning lady with a private citizen, and the babysitter with a family with children. Platforms lower the threshold for these kind of activities and pave the way for markets to grow. It has caught my eye that recently such discussions mainly focus on the individual client. There is hardly any word on the opportunities such platform developments could offer to business clients.

Slightly over a year ago, I travelled to Copenhagen to meet up with the founder of gig platform Meploy. Initially founded as a platform to connect freelancers to businesses for short term gigs, it soon they made an interesting switch. By converting to a staffing model, they hired the ones who would execute the gigs and became a completely digital first employment agency.

I kept following Michael, Meploy’s founder, and met him several times throughout Europe, just like last Thursday in Brussels. He told me they now facilitate fixed clients with their complete flexible hiring. And during last year only they have grown by a factor of 10.

Meploy is a platform that more or less shows how I expect the gig economy —though I rather call it the platforms facilitating the organization of work— to develop over the next couple of years. Beginning with the facilitation of gigs for (and between) consumers, slowly evolving to a means of organizing the flexible shell of organizations, whether or not white label. This is highly interesting to organizations, because the benefits of those platforms in lowering their transaction costs can now also be applied to a business HR environment.

Besides taking the flexible shell into their own system, another extra interesting plus for the organization is that it can additionally benefit from the platform’s talent pool. In doing so, the platform takes over the whole organization flow of the flexible shell. This development may have an considerable impact on the temporary work agency sector. Whether this impact will turn out to be an opportunity or threat is to be determined by the industry itself. This area of the gig economy has not yet been part of the discussion, but will, in my opinion, have great impact in the near future.

P.s. A couple days ahead of my conversation with Michael, I read his latest blog in which he announced to yearly share 10% of the companies profit among those that worked through the platform over that year. He has given thought to a cooperative model, but with the impermanent relation to workers on the platform, it would not provide any added value in his opinion. With this, I believe he has created a finely unique solution.

Asscher haalt uit naar ‘asociale’ behandeling jonge UberEats-bezorgers – rtlz.nl

“Je denkt als 16-jarige een leuk bijbaantje te hebben, maar in werkelijkheid ben je zelfstandig ondernemer. Het overkomt bezorgers van UberEats, die boos zijn dat het bedrijf hen slecht heeft ingelicht. “Heel asociaal”, vindt minister Asscher van Werkgelegenheid, die een onderzoek instelt.” Mee eens, maar volgens mij gebeurt er tegenwoordig wel een hoop ‘heel asociaals’ in de flexmarkt. Tijd om ook eens hand in eigen boezem te steken? Daarnaast, even los van dat we dit als maatschappij niet moeten willen, valt het wel op dat weer Uber de partij is die als voorbeeld er uit wordt gepikt.

RTLZ zette de aanmeld procedures (herinner je je deze nog over UberEats?) en soort arbeidsrelatie van de diverse on-demand food delivery diensten op een rijtje:

READ MORE…

Bezorging_online_NIEUW (1)

‘Na 7 minuten was ik al UberEATS-koerier’ – Trends.be

Uitdaging voor iedere onderneming: bij opschalen de kwaliteit van wie je in huis haalt op het juiste niveau houden en je niet laten verleiden om de groei ten koste te laten gaan van de kwaliteit van de dienstverlening. In dit artikel lees je de ervaring van een journalist die als UberEATS-koerier aan de slag wilde gaan. Na 7 minuten stond hij buiten als ‘werknemer’. In San Francisco heb ik eind 2014 soortgelijke verhalen van Uber chauffeurs gehoord: de drempels om te starten als chauffeur waren enorm laag, het aantal chauffeurs op de weg enorm (gevolg: veel auto’s die rondjes rijden, lage verdiensten per chauffeur en alles moesten zij zelf uitzoeken). Voor de lange(re) termijn lijkt mij dit geen wenselijke strategie.

READ MORE…

Deliveroo riders seek to unionise and gain workers’ rights – BBC News

“Couriers working for food delivery service Deliveroo take legal steps to gain workers’ rights.” Weer een voorbeeld van workers die voor platformen diensten leveren opkomen voor hun rechten. “If Deliveroo and Uber want to bring forward these new technological platforms, then they have to ask themselves is their business model sustainable if they have to exploit their workers to be able to make themselves viable.”

Tijdens het congres in New York nog veel van dit soort voorbeelden gezien. Maar ook voorbeelden van hoe het wél kan. Zo was er een presentatie van Green Taxi: een taxi coöperatie met 600 leden die samen hebben geïnvesteerd in een app en een marktaandeel hebben van 37%. Zonder gebruik te hebben gemaakt van externe financiering. Dat meer mensen dit bijzonder vinden blijkt uit het feit dat mijn tweet hier over 33 retweets en 41 likes kreeg 😉

READ MORE…

Als je baas een app is – NRC

In de platformeconomie is na deeleconomie de ‘gig economie’ de grote ‘next big thing’. Met de potentie van de gig economie verbaast het mij overigens enorm dat hier vanuit overheid en wetenschap nog zo weinig aandacht aan wordt geschonken.

Dit stuk pakt de Tegenlicht strategie: je bespreekt grote vraagstukken (werkgeluk, inwisselbaarheid, etc.) en pakt een concreet voorbeeld om het onderwerp een gezicht geven. Een begrijpelijke keuze, maar ook eentje met beperkingen. Het verhaal van hoofdpersoon Jan (hij wil niet met zijn achternaam in de krant, maar geeft wel zijn beroep naast Uber X en leeftijd prijs, waardoor Uber zo kan achterhalen wie Jan is) is vrij positief, maar hij heeft dan ook nog een andere baan, waardoor de effecten van het werken voor een app worden afgevlakt. Het enige negatieve punt wat hij kan bedenken is dat hij nooit contact heeft met zijn mede chauffeurs. Interessant is in het bijgevoegde YouTube filmpje van Uber de hoofdpersoon zegt dat ‘zijn mede chauffeurs meer dan vrienden zijn geworden en altijd voor hem klaar staan’.

Aangestuurd door een app
“Volgens onderzoek van de Amerikaanse universiteit Carnegie Mellon naar chauffeurs van Uber en van concurrent Lyft, zijn chauffeurs grotendeels tevreden over dit soort ‘algoritmisch management’ omdat het wordt ervaren als objectief en eerlijk. „Maar er ontstaan problemen als het algoritme iets opdraagt dat onredelijk is, bijvoorbeeld een heel kort ritje, of het oppikken van een passagier heel ver weg”, schrijft onderzoeker Min Kyung Lee” Wat ik zelf in de gebruikersgroepen veel terug zie komen is dat het misschien wel fijn is om een algoritme als baas te hebben (zie ook het stuk ‘MIT scientists say people would rather take orders from a robot than their boss’), maar dat wanneer je puur door een algoritme wordt aangestuurd én beoordeeld er geen ruimte meer is voor nuance, flexibiliteit én dat fouten bijna altijd bij de worker worden neergelegd. In een lopende band omgeving zal het naar mijn mening dus vaker goed werken om een algoritme als baas te hebben: het gaat immers om een gecontroleerde omgeving en in veel gevallen een individu versus een machine die een repeterende handeling doet. Maar wanneer het van bijvoorbeeld individuele klant versus schoonmaker gaat, dan komen er veel en veel meer variabelen bij kijken. De klant is geen ervaren facility manager en heeft geen goed inzicht in wat goed, redelijk en kwaliteit is. Waardoor er altijd ruimte moet zijn voor nuance: als worker heb je geen niet alle factoren onder controle. Verre van.

Werkrelatie?
In het stuk wordt ingegaan op de vraag of platformen werkgever zijn of niet. Koen Frenken zet terecht vraagtekens hierbij en in het stuk ‘British Uber drivers are employees entitled to minimum wage and holiday pay, tribunal rules‘ zie je dat ook de Britse rechter hier zo over denkt. De discussie werkrelatie wordt ook in het stuk ‘Zullen digitale jobs voldoende betalen?‘ aangehaald.

Conclusie
Hoe groter en dominanter een platform wordt, hoe groter bepaalde problemen, zoals inwisselbaarheid, ook worden. Belangrijke noot bij dit stuk is wel dat je je moet beseffen dat het soort platformen (Uber, Helpling, Deliveroo) waar we nu over praten makkelijk inwisselbare arbeid faciliteren. Ik heb een tijd geleden een onderzoekje gedaan naar dit soort platformen en hierbij ontdekte ik dat je arbeid platformen kunt opsplitsen in 2 soorten platformen:

  1. Platformen die makkelijk aan te leren en door nagenoeg iedereen uit te voeren arbeid faciliteren (schoonmaak, chauffeur, bezorger). Deze platformen richten zich voornamelijk op de klant kant en houden de worker kant flink onder controle: weinig data vrijgeven, strak aansturen, snel en eenvoudig afstraffen, etc. Dit zorgt er voor dat zij het platform nodig blijven hebben om überhaupt werk te hebben: de workers bouwen zelf geen eigen reputatie en klantenbestand op en blijven afhanjelijk;
  2. Platformen die skilled professionals faciliteren. Oftewel: professionals die een specifieke skill hebben, hier veelal ook al klanten voor hebben en het platform puur gebruiken als middel om extra werk (vaak de verloren uurtjes) te krijgen. Hier zie je dat de platformen de workers faciliteren om een betere professional te zijn: een eigen profielpagina met referenties.

Grofweg zie je hier ook in het verdienmodel van het platform een verschil: marge op transactie versus abonnement of advertentie modellen. Enerzijds omdat de platformen weten dat ze groep 2 nooit alles via het platform kunnen laten doen, maar ook omdat het type werkzaamheden zo divers en per casus verschillend te zijn, dat ze niet makkelijk zijn te standaardiseren. Waar een rit van A naar B de variabelen tijd en afstand genoeg zijn om automatisch tot een prijs te komen heb je voor een verbouwing een intensief traject voordat je tot een prijs komt.

READ MORE…

Pay rates, insurance and superannuation: who’s in charge of the gig economy? | The Guardian

Interessante read over de voors en tegens van arbeid via platformen, oftewel: de gig economy. Twee interessante passages:It’s another front in a battle between unions and digital platforms that unions say – far from creating the future of work – are taking us back to poor conditions like no guarantee of work and flat pay rates.“The expectation with disruption is that it’s about new and better jobs – what this actually does is attack low-paid jobs and drives them into being further underpaid.”

READ MORE…

Online jobs in gig economy growing fast, finds new index | Money | The Guardian

“Jobs advertised on sites such as as Freelancer.com and PeoplePerHour leapt by 14% since May, says Online Labour index. Work is distributed, organised and paid for through the platforms, with the sites using ratings and other systems to match workers with posts. The researchers have started to track the number of postings, covering the biggest English-language platforms.”

Artikel dat ingaat om de groei van de zogenaamde ‘gig economy’, oftewel: arbeid via platformen. Het stuk gaat overigens alleen over werk dat online gedaan kan worden: “The data does not include jobs at firms like Uber and Deliveroo, where work is not carried out purely online.”. Ben toch ook wel erg benieuwd naar deze cijfers, maar ik snap dat die erg lastig te achterhalen zijn. Freelancer.com kun je makkelijk scrapen: de listings zijn openbaar en dus via een slim programma-tje zo van het web te halen. Bij platformen als Uber is het vraag en aanbod niet transparant.

Doet mij ook denken aan het interview met online gig marktplaats ‘Fiverr’, waar ik in december vorig jaar in Tel Aviv de founder heb geïnterviewd.

READ MORE…

Aandeel flexibele schil groeit naar een derde van beroepsbevolking | NU.nl

“Het aandeel van de flexibele schil is in tien jaar gegroeid van een kwart naar een derde van de totale beroepsbevolking.” stond deze week op nu.nl. In mijn ogen het bewijs dat er nog een lange weg is te gaan voordat de flexibilisering van de arbeidsmarkt haar volle potentie heeft bereikt. Laten we beginnen met het afschaffen van het woord ‘flexibele schil’. Want dat impliceert (in mijn beleving) dat de kern nog steeds ligt bij de ‘niet flexibele’ arbeid (ik vermoed dat ze daarmee ‘de mensen met een vast dienstverband bedoelen) en dat de flexibele capaciteit puur als aanvulling wordt gezien. En dat lijkt mij geen goed idee….READ MORE…